Z drugiej strony

– Jest pani zabawną istotą – stwierdził. – Powiedziałbym, że wiem, co ci dwaj chłopcy w pani widzą, ale… – Wzruszył ramionami. Jego żółty szlafrok był rozdarty i poplamiony krwią. – Nigdy nie rozumiałem kobiet.

– A co jest w nich tajemniczego?

– Przede wszystkim sens ich istnienia*.

Zwieńczenie trylogii Diabelskie maszyny jest bardzo przewrotne, czego można się spodziewać po zakończeniu drugiego tomu. Pierwsze wow: Will nie był przeklęty. Drugie wow: nie zdążył o tym powiedzieć Tessie, ponieważ ta zdążyła się zaręczyć z Jemem. Trzecie wow: ale to nic, prawdopodobnie wszystkich bardziej zaskoczyła siostra Willa, która ni z tego, ni z owego pojawiła się w Instytucie, oznajmiając, że jej pragnieniem jest zostanie Nocnym Łowcą.

W świecie Nefilim krąży legenda o demonicznej ospie. Okazuje się, że w każdej tkwi ziarno prawdy, a młodzi łowcy dowiadują się o tym, gdy Benedict Lightwood zmienia się w wielkiego robala. A zatem cały świat chorób wenerycznych przed Wami.

Jego synowie, odpowiedzialni także za uśmiercenie ojca-czerwia, znajdują schronienie w Instytucie. Charlotte lubi zresztą przygarniać bezdomnych i ufać im bez zastrzeżeń. Być może tym właśnie zdobywa ich dozgonną przyjaźń. Jedyna osoba, która nie ufa Charlotte, to oczywiście Konsul. Wcześniej sam ją popierał i wskazał jako godną następczynię ojca na stanowisku szefowej Instytutu, tymczasem szuka wszelkich potknięć. Werbuje do tego braci Lightwoodów, aby pisali raporty na temat złych nawyków ich opiekunki. Oni starają się z całych sił oczerniać Charlotte w swoich listach do Konsula.

Mortmain wierzy, że Tessa pomoże mu połączyć armię diabelskich maszyn z demoniczną mocą. Dziewczyna po śmierci brata nie ma już nikogo poza narzeczonym. Ten zaś postanawia żyć dla niej jak najpełniej (choć dla niego oznacza to także, że będzie żył krócej). Niestety, na czarnym rynku nie ma w ogóle narkotyku, który jest Jamesowi potrzebny do życia. Kontrolę nad zapasami przejął Mortmain, sądząc, że w ten sposób zmusi Łowców do współpracy. Jednak decyzja Jema w tej sprawie jest kolejnym zaskoczeniem.

Dochodzi do ostatecznego starcia z Mortmainem. Jego maszyny sieją śmierć i zniszczenie. Zakończenie tego starcia, choć przewidywalne, przynosi kilka niespodzianek, których się nie spodziewałam. Jednak nie jest to koniec historii, wszak nie o wielkiego złego chodziło w całej opowieści. Jednej rzeczy tylko żałuję – że autorka nie skończyła o jeden rozdział wcześniej. Ale widać zdecydowała się na populistyczne zagranie, które z jednej strony – spodoba się czytelnikom; z drugiej strony – pozostawiło u mnie smutek i ślad niesmaku. Dlatego nie polecam ostatniego rozdziału wrażliwcom.

Autor: Cassandra Clare
Tytuł: Mechaniczna księżniczka
Wydawnictwo: Mag
Data wydania: 2013

Mechaniczny książę, drugi tom trylogii Cassandry Clare Demoniczne maszyny, skupia się zasadniczo na relacji Jema i Tessy oraz na tajemnicy Willa. Pojawia się Magnus Bane, mój ulubieniec (być może, niczym inżynier Mamoń, lubię osoby, które już znam), który odgrywa zasadniczą rolę. Okazuje się bowiem, że Will został przeklęty przez demona, którego ojciec trzymał w szufladzie. To wydarzenie wpłynęło nie tylko na niego, ale i na bliskich oraz wszystkich ludzi, których spotkał. Niespotykane konsekwencje spowodowały też, że mimo uczuć, którymi darzył Tessę, postanowił ją potraktować przedmiotowo i odtrącić. Ma jednak nadzieję, że Bane odnajdzie demona i zmusi go do cofnięcia klątwy.

Tymczasem Jem odżywa. W pierwszej części często nie miał wystarczająco sił, by brać udział w wyprawach na demony, a jeśli już wyszedł na nocne łowy, cały dzień musiał odpoczywać. Jednak wyraźne zainteresowanie uroczym gościem powoduje zryw. Obwozi Tessę po Londynie, pomaga jej się zaaklimatyzować, organizuje wyprawy do miejsc, które dziewczyna pragnie zobaczyć.

W powieści dużą rolę odgrywają palimpsesty. Clare często odwołuje się do innych powieści i poematów. Pojawiają się cytaty na zasadzie mott – wprowadzają do treści, stanowią podsumowanie lub nawiązują do rozmów Willa i Tessy. Tych dwoje przerzuca się cytatami z dziewiętnastowiecznych dzieł. Tessa uwielbia literaturę, natomiast Will zapamiętuję wszystko dzięki Znakowi. Tu pojawia się niekonsekwencja, ponieważ Jem też powinien mieć ten Znak, natomiast nie bierze udziału w cytowaniu. Jest to o tyle dziwne, że jest wykształconym młodym człowiekiem i z pewnością zaznajomionym ze współczesną mu literaturą.

Mistrz buduje armię robotów. Charlotte dowiaduje się, kim jest wróg i prosi pozostałych Nocnych Łowców o pomoc w pokonaniu wroga, spotyka się jednak ze zdecydowaną odmową i dodatkowo groźbą odwołania ze stanowiska.

Drama trójkąta wygląda smakowicie (w zasadzie czworokąta, jeśli sobie przypomnimy, że Jem będzie żył raczej krócej niż dłużej), szczególnie przy wysiłkach Bane’a. No i są jeszcze bracia Lightwoodowie, narzuceni Instytutowi, by szpiegowali. Całe szczęście lojalna i urocza służba, która pilnuje interesów swoich rozkojarzonych przełożonych.

Na koniec w Instytucie pojawia się dziecko-niespodzianka. I szczerze mówiąc, nie jest najbardziej zaskakującą kwestią, która pojawia się na koniec tej części. Zapewne dlatego Mechaniczna księżniczka była bardzo oczekiwanym zwieńczeniem trylogii.

Autor: Cassandra Clare
Tytuł: Mechaniczny książę
Wydawnictwo: Mag
Data wydania: 2013

Przed świętami Mag wydał Mechniczną księżniczkę, zamykającą trylogię Diabelskie maszyny. Ponieważ jest to kolejna historia o Nocnych Łowcach, tym razem z wiktoriańskiej Anglii, nie mogłam się powstrzymać i przeczytałam całość za jednym zamachem.

Zamach pierwszy

W londyńskim instytucie, prowadzonym przez Charlotte i Henry’ego (to były czasy, gdy mężczyzna i kobieta byli jednym i był to mężczyzna, a zatem ustalmy fakty – kobieta szefowała instytutowi, a jej mąż był figurantem), szkolą się młodzi Nocni Łowcy – Will i Jem. Mieszka tam także Jessamine – jej rodzice byli Nefilim, lecz nie chcieli, by ich córka poszła w ich ślady, w więc wychowali ją na małą damę (czyt. zadufaną w sobie pannicę, która istnieje po to, by uprzykrzać innym życia). Jest też wierna służba. Do tego Instytutu trafia Tessa, młoda imigrantka, która na angielskiej ziemi została przywitana przez Mroczne Siostry. Torturowana przez nie dziewczyna odkrywa swoją drugą naturę – nie jest człowiekiem, jak zawsze sądziła, lecz czarownicą, zdolną zmienić się w osobę, której własność trzyma w ręce. Zostaje w ostatniej chwili uwolniona z rąk oprawczyń, gdyż planują one wydać Tessę za Mistrza. Jest on właścicielem Klubu Pandemonium – elitarnego miejsca, w którym ludzie i nieludzie mogą pooglądać, jak się torturuje wrogów, poobcować z demonicami, lub pograć w karty (o ile nie jest się godnym, by dostąpić uczestnictwa w ww.).

Tessa znajduje zatem azyl u Nocnych Łowców, co się kłóci z poprzednimi częściami – przecież wyraźnie jest tam napisane, że Przyziemni i Podziemni nie mają wstępu do Instytutu. I nie jest to jedyna sprzeczność.

Mistrz ma plan, jak odzyskać niedoszłą pannę młodą. Jest budowniczym demonicznych maszyn, robotów na ludzkie podobieństwo. Ponieważ nie są one demonami, Nefilim nie mogą używać swojej tradycyjnej broni na potwory, lecz próbować je zniszczyć innymi metodami.

Ale tak naprawdę nie o tym jest ta książka. Wyszedł bowiem romans. O ile w poprzednich książkach Clare o Nefilim był jakiś wróg, była jakaś walka, to tutaj wróg jest bardzo efemeryczny (choć w zamyśle jest nawet lepszy niż Valentine), najbardziej straszny jest bowiem strach przed wrogiem, przynajmniej przez 4/5 książki. Daje to jednak pole do rozbudowywania postaci i ich relacji. Zatem Tessa na początku wydaje się niezniszczalna. Nie boi się Mrocznych Sióstr, nie boi się iść z obcym młodzieńcem, który niezapowiedziany wpada do jej sypialni. Nie boi się mroku ani Mistrza. Natomiast w Instytucie pokazuje inną twarz – jest rodzinna, troskliwa i dobra. Pomaga wszystkim, nie zniechęca się i ogólnie idzie na świętą.

Jem jest tajemniczy. Chorowity, blady, siwy, choć jeszcze niepełnoletni. Często nie ma nawet siły, by uczestniczyć we wspólnych posiłkach. Niewiele zresztą traci, bo Henry zwykle jest pochłonięty myśleniem o nowym wynalazku, Charlotte wpada jak po ogień, zbyt zajęta sprawami Instytutu, Will i Jessamine sobie dogryzają. Oczywiście jest dobry, kochany, wyrozumiały, kocha Willa, są parabatai więc Jem wszystko mu wybaczy. Jest okropnie mdły i nijaki, a swoje cechy ukazuje tylko w towarzystwie Tessy lub Willa.

Ten ostatni jest jedną z dwóch krwistych postaci (obok Charlotte). Przypomina charakterem Jace’a, jest m(h)roczny, zbuntowany, a jego miłość nie może się wypełnić. Dlaczego? Nie wiadomo. Wiadomo natomiast, że jego zainteresowanie Tessą nie jest czysto przyjacielskie.

Tom pierwszy kończy się w momencie, gdy na scenę wkracza nasz dobry znajomy: Magnus Bane.

Trudno jest wymyślić cokolwiek nowego w temacie powiastek dla kategorii wiekowej YA i NA, Clare się na to nawet nie sili. Ale jej mocną stroną jest umiejętność ciekawego opowiadania historii, ponadto ogromną rolę odgrywają w jej powieściach emocje, których nie brakuje. No i sama historia całkiem dobrze się broni.

Autor: Cassandra Clare
Tytuł: Mechaniczny anioł
Wydawnictwo: Mag
Data wydania: 2013