Pierwszą przeczytaną przeze mnie powieścią z wydawnictwa ArtRage jest miniaturka w stylu Tajfunów (i, jak sądzę, wydawnictwu zależało na podobieństwie, bo fabuła toczy się w Japonii). I muszę przyznać, jest to miniaturka nadzwyczajna.
Córka zabiera matkę na wspólne wakacje i od początku widać, że są one obarczone pewnymi oczekiwaniami ze strony młodszej kobiety. Jakimi? Nie potrafi ich do końca sprecyzować, ale z grubsza chodzi o nawiązanie jakiejś relacji, zbliżenie. Tymczasem matka od początku podróży jest bez powodu spięta i podporządkowana, co nie wróży sukcesu.
Ta króciutka, niezwykle intymna opowieść jest przepełniona wspomnieniami, bowiem do tego właśnie skłania córkę podróż z matką – jest to także symboliczną podróż do przeszłości. Mamy zatem wspomnienie z dzieciństwa, z czasów studiów (bardzo krytyczne wobec siebie i w tej miniaturze widać największe podobieństwo między matką a córką), pojawiają się także historię o wuju i siostrze narratorki. One znowu zachęcają do refleksji o tym, kto jest właścicielem wspomnień, i o ich odtwarzaniu – która z nich dobrze pamięta przytoczoną historię, czy można być właścicielem cudzych wspomnień, zależnie od kontekstu?
Ze zdziwieniem stwierdziłam, że im bliżej końca byłam, tym bardziej nie chciałam jej skończyć. Chciałam poznać historię matki, jej przeszłość, dowiedzieć się, co ja ukształtowało, że pozostała zdystansowana, a jej język miłości był dość zawoalowany. Trudno mi było zostawić bohaterki na rozstaju.
Cała ta opowieść była trochę jak przeglądanie albumu ze zdjęciami, gdzie każda fotografia przenosi nas do innego czasu, a każdy jakoś go wspomina. Jak na niewielką książeczkę, poruszyła wiele tematów, pokazała wyraźnie różnicę pokoleniową i jeszcze konkretniejszą różnicę kulturową między bliskimi osobami, a jednak nie do przeskoczenia. Można próbować ją zasypać słowami lub wspólnymi historiami, ale czy na pewno się da?
Autor: Jessica Au
Tytuł: Mógłby spaść śnieg
Tłumaczenie: Aga Zano
Wydawnictwo: ArtRage
Data: 2023
Z drugiej strony 