Zamknięcie Trylogii Dewabadzkiej to historia, w której strata gra pierwsze skrzypce. Zaczyna się od utraty miasta, by płynnie przejść do utraty tożsamości, by na koniec stracić pozostałego przy życiu przyjaciela. Jednak gdy z życia odchodzi jedno, robi się miejsce dla czegoś innego. Natura nie cierpi próżni.
Poprzedni tom skończył się zsynchronizowaną zagładą – podczas gdy Ali chciał przeprowadzić swój mały przewrót, do Dewabadu wkroczyła Maniże, nie biorąc jeńców. Gdy wybiła już wszystkich z dynastii rządzącej, Ali salwował się ucieczką przy pomocy magii, której sobie do tej pory nie uświadamiał. Jedyne, czego nie przewidział, to że przy okazji porwie Nahri. W ten sposób, wraz z pieczęcią Sulejmana, trafili do Egiptu, do życia, za którym przez cały zaś Nahri tęskniła.
I jest to najdłuższy, najbardziej ciągnący się fragment powieści, w którym oboje bohaterowie dochodzą do wniosku, do którego czytelnik już doszedł wcześniej – że służba krajowi jest najistotniejsza. I jeśli dotychczas traktował ich podle, to jest to moment, aby go odbudować na własnych zasadach. Gdy już podejmują mozolną wędrówkę i zbierają drużynę, powieść nabiera rozpędu znanego z poprzednich tomów i jest na bogato, w żadnym wypadku nie spodziewałam się wydarzeń, o których czytałam i z całą pewnością nie brałam pod uwagę takiego zakończenia.
Cała trylogia jest (z mojej, europocentrycznej perspektywy) przesiąknięta egzotyką, orient wylewa się z każdej strony, mitologia islamska (w zasadzie przedislamska) dodaje powieści niesamowitości. Trochę miałam nadzieję, że podany okres historyczny wojen napoleońskch będzie miał dla powieści większe znaczenie i żałuję, że podczas pobytu Nahri w Egipcie jego dzieje znowu zostały wspomniane jedynie jednym zdaniem. Niemniej uważam, że całość trzyma bardzo dobry poziom i nawet jeśli gra schematami, znanymi z powieści młodzieżowych, to ich wydźwięk jest ostatecznie nieco inny.
Autor: S.A. Chakraborty
Tytuł: Imperium złota
Tłumaczenie: Maciej Studencki
Wydawnictwo: We need YA
Data: 2022
Z drugiej strony 