Mitologia elficka trzyma się mocno. Wyobrażenie elfów – leśnych stworzeń natury, które nie mogą kłamać, są nieśmiertelne dopóki ich coś nie zabije oraz dzielą władzę między cnymi i niecnymi dworami to paliwo popkultury od dawna. Holly Black postanowiła napisać high school dramma o dziewczynach w świecie elfów.
Siedzę na poduszce a skrzatka zaplata mi warkocze, żeby włosy nie opadały mi na twarz. Skrzatka ma długie palce i ostre paznokcie. Krzywię się, w lusterku na szponiastej nóżce napotykam spojrzenie czarnych oczu.
– Do turnieju jeszcze cztery noce – powiada to stworzenie. Na imię ma Strzępka, jest służącą w posiadłości Madoka i pozostanie nią, dopóki nie odpracuje długu, który u niego zaciągnęła. Opiekuje się mną od dzieciństwa (s. 20).
Jude miała pięć lat, gdy do jej domu na przedmieściach wpadł elf, urządził rzeź dorosłych i porwał trzy dziewczynki. Najstarsza bowiem była jego rodzoną córką porwaną podstępem przez matkę do świata ludzi. W ten sposób Jude, ludzka dziewczynka trafiła do dworu Madoka, który ją traktował jak własne dziecko.
Teraz Jude uczy się w dworskiej szkole z księciem Cardanem i jego świtą. Jest wzorową uczennicą, tylko ma krótki lont i odpala się z byle powodu. A elfy wysokich rodów lubią sobie pokpić i pożartować z ludzkich dziewczyn, choć bliźniaczka Jude robi wszystko, by unikać zatargów, pragnie wtopić się w grupę i ma żal do siostry, że nie robi tego samego.
Powieść jest dość sprawnie napisana, choć mam wrażenie, że składa się z dwóch części – pierwszej, gdzie wszystkie problemy sprowadzają się do młodzieńczego, klasistowskiego buntu, potem autorka wpycha mi na siłę jakiś romans, w który zupełnie nie mogę uwierzyć, by szybko zamknąć rozdział z miłością i odpalić strategię i wieloletnie planowanie, w którym pokonuje przybranego ojca łasego na władzę. Ojczym na koniec znika z obrazka w tajemniczych okolicznościach.
Postacie w tej powieści nie mają wieku. Jest to bardzo frustrujące, bo dziewczyna, która w jednej chwili pobiera nauki w książęcym dworze o astrologii, następnego dnia jest gotowa do ślubu z jednym ze swoich oprawców. Jej młodszy brat nosi słodkie przebrania i wyciąga do niej ramionka, a w kolejnej scenie okazuje się, że ma siedem lat, a siedmiolatków się nie nosi na rękach, jak to opisuje autorka. Pełno w Okrutnym Księciu takich nieścisłości, które wybijają z rytmu czytania.
Choć bardzo się staram zawiesić niewiarę, mam wrażenie że ta wciąż zeskakuje z kołka i pokazuje mi braki w obrębie świata przedstawionego, krzycząc: to się nie klei!!! Czy przeszkodzi mi to sięgnąć po kolejny tom trylogii? Nie sądzę.
Autor: Holly Black
Tytuł: Okrutny książę
Tłumaczenie: Stanisław Kroszczyński
Wydawnictwo: Jaguar
Data: 2018
Z drugiej strony 